زای هوّز

2011-03-05T19:30:00.003+03:30

جیب كاپشن؛ لابد موبایل. آن یكی جیب؛ شاید دستمال‌كاغذی. جیب بغل -همان‌كه روی قلب است- حتماً كیف پول است و چیزهای مهم؛ دور از دست دیگران، در ياد. جیب عقب شلوار؟ همان‌كه نبود هم نبود؟ همان‌كه وقت نشستن له می‌شود؟ همان كه محتویاتش وقت شُستن فراموش می‌شود و می‌چرخد و می‌چرخد و خرد می‌شود و از بین می‌رود؟ همان؟ كجا؟ من را كجا گذاشتی؟

هذيان

2011-03-04T10:36:00.003+03:30

برای كسی بمیر كه برایت بمیرد؛ تب سرد می‌شود.

برف‌هایی که همراه رعد می‌آیند

2011-02-25T15:34:00.009+03:30

خدابيامرز

همیشه این چیزهای غریب، مثلا رعد و برق هنگام بارش برف، نشانه‌ی شومی بوده‌است. یک هشدار و پیش‌آگاهی، تعلیق، دلشوره، نگرانی، مرگ...+

2011-02-16T20:20:00.004+03:30

صدای همهمه می‌آيد
و من مخاطب تنهای بادهای جهانم.
:: سهراب سپهری

هر روز در اعتراض به خودم از طبقه‌ی سوم سقوط می‌كنم سر «فرصت». دلم عجيب می‌گیرد و به خودم روی آسفالت انقلاب نگاه می‌كنم؛ خونی و خُردشده. چيزهای ديگری هم هست؛ سقوط صبح در اعتراض به متروی فردوسی. سقوط ظهر در اعتراض به انقلاب. سقوط عصر در اعتراض به گرگ وُ میش. بعد هم آمبولانس آژیركشان به من می‌رسد و از رویم رد می‌شود.

بی‌عطر

2011-02-12T19:43:00.003+03:30

خون می‌چكید. خیال كردم خون با فشار رگ و پوست را دریده و بیرون جهیده. ولی این نبود. از زخم خرده‌شیشه‌ها بود. شقایق، صاف خوابیده بود لای صفحه‌های تقویم و سال‌ها پیش مُرده ولی مانده بود.

خرده‌شیشه‌ها

2011-02-12T19:26:00.000+03:30

دقت كردم؛ شقایق ِ بین سبزه‌ها در ِ قرمز نوشابه بود. عطر شكلاتی كه توی سرم مانده بود، با بوی بد شلغم سوخته از خانه‌ای در گذر عوض شد. هرچه تلاش كردم كه در قرمز نوشابه را روی ساقه‌ای سیمی بگذارم، كه شقایق بشود، بو نمی‌گذاشت؛ تمام عطر از بین رفته بود.

2011-02-07T21:04:00.002+03:30

مثل دختری كه به پدرش توهين شده باشد. مثل دختری كه هرچقدر هم بی‌دست‌وپا باشد، دربرابر توهين به پدرش می‌ايستد. ...مگر چند چيز بااهميت باقی مانده؟

آفتاب دی

2011-02-05T20:31:00.002+03:30

چشم‌به‌زمین‌دوخته می‌روم. نگاهم به سنگ‌های خاكستری و سياه است، حواسم به خط قرمز لبه‌ی سكّو. مسافرهای گم‌شده در تقاطع را راهنمایی می‌كنم. باید بروم برای صندوق پیشنهادات بنویسم كه: بلد ایستگاه‌های متروام. به بنده دكّه‌ی «از من بپرسید» بدهید در همین تقاطع؛ شاید روزی از من بپرسد.

باريكه‌نور غروب

2011-02-05T20:30:00.001+03:30

چشم‌به‌زمین‌دوخته می‌روم. نگاهم پر از تف و ته‌سیگارهای كف پیاده‌رو است. فكل موهایم را به‌شكلی بَدَوی بریده‌ام. شال‌گردنم را به‌شكلی بدوی دور سر و گردن و دماغ و دهنم بسته‌ام. پاهایم را روی زمین می‌كشم كه فقط برسم و خودم را پرت كنم توی یكی از این قطارها و له شوم. جالب این‌كه هنوز تكرار می‌كنم؛ چه می‌شود اگر روزی در این تقاطع...

2011-01-30T18:20:00.003+03:30

«رقص برنج»

کمانچه: سینا دانش

دِسَرکوتِن: سهراب دانش

2011-01-11T00:03:00.002+03:30

دستم يخ بود. انگشتر و دستكش سر ناسازگاری داشتند... دستكش پبروز شد و انگشتر رفت توی زيپ كوچك كيف. امّا يادم بماند كه همان گل سرخ كوچك را بكارم روی دستم؛ بگذارم گرمای گل يخ زمستان را آب كند.

هفتم

2011-01-01T19:01:00.002+03:30

سبك‌‌سنگین می‌كنم. دو كفه‌ی این ترازو، میزان نیست. دست تحمل حمل بار سنگین‌تر از سنگ‌ها را نخواهد داشت. چه بار ِ واقعيت قلاب باشد بر تن روح، چه حقیقت مقلوب غالبی باشد باز هم بر تن روح؛ روح مجروح. آنچه بر جان نشست و میزان و هماهنگ نبود یا كسالت راست می‌آورد یا شوق دروغ.
- ماهی تو چه تمنّا می‌كنی؟ - تاجر.
- تاجر تو چه تجارت می‌كنی؟ - ماهی...

ششم

2011-01-01T19:00:00.001+03:30

نمی‌داند. نمی‌دانم كه باید آگاهش كنم یا نه؛ بهای دانستن، مردن و بهای ندانستن، زنده ماندن است. دانستن را چشیده بودم كه مردنش، فرورفتن در گوشه‌ای بی‌طلب و بی‌تمنّا بود. ماهی را باید در بند مردن كنم؟! قبل‌ترها گمان می‌كردم زندگی ننگ است. حالا باور دارم كه جز زندگی رنگی نیست و تن دادن به مرگ، روبه‌رو شدن با حقیقت سیاه طرد شدن است. مگر گوشه‌ها چقدر دوام می‌آورند. مطمئنم كه تو عنكبوت پارسالی نیستی.
ماهی! قلاب به قلبت گیر كرده، بیرون كشیدنش درد كبود و خون سرخ دارد.

پنجم

2011-01-01T18:59:00.008+03:30

نامه‌ها كهنه و چروك شده؛ نه به‌خاطر دست‌به‌دست گشتن وُ سرگشتگی در راه‌ها. رنج مُهر «برگشت‌خورد» پیرشان كرده بود. پاكت‌های پیر را در اتاق پنهان كردم. ماهی را انداختم توی تنگ. بهانه آوردم كه: آب حوض نیاز به نو شدن دارد.
تنگ را توی اتاق نامه‌ها قرار دادم. تنگ، دریا شد و ماهی، شاه‌ماهی. شوق ماهی به خاطر عطر نامه‌ها بود؛ نامه‌ها از راه‌هایی گذر كرده بودند كه ماه هم؛ روزی.

چهارم

2011-01-01T18:58:00.005+03:30

صدای ماهی می‌آمد كه خبرم می‌كرد: - دلم مثل سیر و سركه می‌جوشد. مثل همیشه به او بگویم كه: نه؛ منم كه رخت‌های چرك فكرم را در زلال دل تو چنگ می‌زنم، شوری اگر در دلت هست از شرّ من است، ها؟ ...و نگفتم چراكه قل‌قل سیر و سركه، این‌بار، به‌حقّ بود.
حباب پاك نفسش حالا تعفّن سير و سركه دارد.

سوم

2011-01-01T18:57:00.005+03:30

چگونه به ماهی بگویم كه نامه‌ها، بسيار مسير رفته اما هیچ جابه‌جایی نداشته‌اند. چگونه بگویم كه آرامش و قرار او جعلی بوده و نامه‌ها سرگردان و بی‌قرار جاده‌ها بوده‌اند.
...مبدأ ماهی حوض بود و مقصد ماه بی‌جاومكان.

دوم

2011-01-01T18:56:00.004+03:30

...و تو مشغول مردنت بودی
و هیچ چیز جلودارت نبود
نه نفس كشیدنت، نه زندگیت
نه زندگی كه داشتی
هیچ چیز جلودارت نبود

"Mark Strand"

ماهی مشغول زندگی است. وقتی مشغول كاری می‌شود یعنی جان دارد به‌جز وقتی‌كه در پاشویه... در پاشويه مشغول مردن است.
...مبدأ ماهی بود و مشغول مردنش نبود.

يكم

2011-01-01T18:55:00.001+03:30

پستچی با هشت‌نامه‌ی برگشت‌خورده آمد. دستپاچه نامه‌ها را گرفتم: - چرا؟ - مقصد یا مقصودتان اشتباهی بوده. ما مسئول برگشت نامه به مبدأیم.
...و مبدأ ماهی بود.

چكاوك

2010-12-31T02:13:00.002+03:30

از اين پنجشنبه‌های نارنجی-سبز خوشم می‌آيد. از برش‌های ميوه و سويافلفلی و خرما. و اين ليوان‌های چای كه خالی و پر می‌شود. زمستان است وگرنه آن پرنده هم پشت پنجره با ما می‌خواند. پنجشنبه‌ها پر می‌شوم كه ذره‌ذره خالی‌شدن كمرنگ‌تر شود و كمتر شود و برود و پر بمانم.

2010-12-27T01:15:00.002+03:30

ماه در چاه
ماه در دريا
ماهی توی پاشويه

2010-12-27T01:01:00.002+03:30

سرم سنگين روی تنم
تنم سبك روی زمين
زمين خالی پر از خيال؛ كه منم

اين شب بايد شب سردی باشد؛ اين زن...

2010-12-26T03:21:00.011+03:30

به هواشناسی اعتماد ندارم؛ هوای غيرقابل‌پيش‌بينی مشهد، صبح، آفتابی و به ظهر نرسيده، برفی بود. حالا از پشت پنجره نگاه می‌كنم كه بقيه چی پوشيده‌اند تا سردی هوا دستم بيايد و وقت بيرون رفتن، الكی زياد و كم نپوشم. ولی اين هم راهنمای درستی نيست؛ مردم عادت كرده‌اند به پوشيدن و شكل هم بودن و شكل روز قبل خودشان بودن حتی. يك‌روز زمستانشان شروع می‌شود، ديگر تا بهارشان لباس گرم تنشان است. هيچ حواسشان نيست كه اين هوا، هوای خنك پاييزی دلچسبی است وسط روزهای زمستان. آنها طاقت سرما را ندارند حتی اگر فقط برچسبی باشد بر زمستان محكوم.

زن زمستان سيبری بود؛ يكسره و بی‌وقفه، يخ و برف و زير صفر. اگر كسی از پشت پنجره شهادت پاييز می‌داد، حتی اگر پاييز بود؛ سرما بود. زن سيبری بود و مرد تبعيد شده برای مرگ، برای هلاك، برای يخ زدن در راه فرار.

من كه حاكم باشم دوست دارم دل حكم كنم، دل حكم كند...-3

2010-12-23T02:34:00.002+03:30

ماهی زل زده بود به ماه كامل بالای سرش؛ ماهی «ماه»ی را می‌ديد كه تنها مال او بود، من «ماه»ی را می‌ديدم كه توی حوض ماهی ديگران هم افتاده بود...
دستم هم كه برود، دلم نمی‌آيد تخته را روی حوض بگذارم تا ماهی ماه را نبيند و ماه بگذرد و شب‌های بعد كوچك و كوچك‌تر و فراموش شود.

من كه حاكم باشم دوست دارم دل حكم كنم، دل حكم كند...-2

2010-12-23T01:54:00.003+03:30

شايد به‌خاطر همين است كه هيچ‌وقت نتوانسته‌ام ماهی پاك كنم. ماهی‌ها ليزند، در می‌روند؛ دلش را نداشته‌ام كه وقتی ماهی سُر می‌خورد از زير دست و چاقو، باز بياورمش روی تخته و بی‌توجّه به فرارش، مشغول ضربه زدن بشوم.
شايد دلم حكم می كند؛ به زندگی دوباره برای ماهيان مرده.

من كه حاكم باشم دوست دارم دل حكم كنم، دل حكم كند...-1

2010-12-23T01:34:00.005+03:30

بدترين دست، دستی‌ست كه حكمش خشت است؛ آجر و ساخت‌وساز. نفرت‌انگيز است كه آن‌قدر ارزش پيدا می‌كند كه می‌توان آس ِ دل حريف را با دوی خشت بُريد و آن‌وقت بازی را تا آخر به‌دست گرفت و برنده‌ی اين دست و حاكم دست بعد شد.

2010-12-17T23:56:00.000+03:30

پدرخوانده و زنی كه شماره‌ی طبقات را اعلام می‌كند. سعی می‌كنم وانمود كنم كه همه‌چيز مثل فيلم‌ها خوب است؛ خشونت به كمرنگی توی فيلم‌ها و محبّت به پررنگی توی فيلم‌هاست. فردا اغراق‌شده خواهد بود. پدرخوانده تا طبقه‌ی سوّم و خيابان و خانه پخش خواهد شد و زن زنده‌ای شماره‌ی طبقات را اعلام خواهد كرد؛ آسانسورچی شرلی مك‌لين است در آپارتمان، با لباس فرم و موهای‌كوتاه و همين‌طور كه دستش را به‌رقص سمت دكمه‌های آسانسور می‌برد شماره‌ها را به‌آواز می‌خواند.

مرهم

2010-12-13T00:36:00.007+03:30

زخم كهنه؛ زير زخم نو. زخم كهنه؛ زير زخم نو...

2010-12-11T05:53:00.003+03:30

آفتاب؛ صدای گرم تو. گربه؛ من.

2010-12-07T00:43:00.002+03:30

كاغذ تازه، زخم تازه. ...زخم جوش می‌خورد. فقط خون خشك‌شده‌ای می‌ماند بر حاشيه‌ی روزگاری كه می‌گذرد.

numbers, lines, days

2010-12-07T00:18:00.007+03:30

حالا بايد سطل آشغال كامپيوتر را بگذارم دم در

2010-11-27T04:25:00.003+03:30

يك‌وقت آدم جوان‌تر بوده؛ بايد برود بين آشغال‌های خيس. يك جا افسرده‌تری؛ بايد بروی بين آشغال‌های خشك كامپيوتر و بعد خالی شود/شوی كه ببينی چه حجمی از فضا را آزاد كرده‌ای، چه حجمی به گنجايش ريه‌هايت افزوده شده.

وقت پاره‌كردن عكس‌ها

2010-11-27T04:18:00.001+03:30

چند لبخند و چند شاخ لابه‌لای تره‌های زرد و تربچه‌های سياه، آن ته‌ها؛ كه اگر دست كسی هم خواست برسد، دلش نيايد.

آشغال‌ها جمع خواهد شد؛ لبخندها

2010-11-27T00:11:00.003+03:30

عكس‌ها را هرجوری كه پاره می‌كردم صورتی كامل می‌ماند. از شانس بد من بود يا خوش‌شانسی كسی‌كه می‌خواست پازل را از بين تفاله‌های چای و پوست‌های پرتقال جور كند؟

هر روز

2010-11-26T04:46:00.002+03:30

خوشبختی روزنامه‌فروش سر كوچه‌تان...

رگ‌بار

2010-11-20T20:59:00.004+03:30

يكی از چشم‌ها پيشدستی می‌كند يا كم‌طاقت‌تر است؛ اشك يكی از چشم‌ها زودتر فرومی‌افتد. باقی سيل است كه سرچشمه‌‌اش قابل تشخيص نيست. ويران می‌كند و آرام؛ شب سيل و صبح بعد از سيل.

حالا كه يادداشت‌های توی تقويمم را نگاه می‌كنم...-6

2010-11-14T02:41:00.002+03:30

عجيب است كه پنجشنبه‌ها توی تقويم همرنگ روزهای ديگر است. از ابر سياه جمعه‌ها خون می‌چكد. پنجشنبه‌ها را بنفش كنند؛ رنگ شاتوت، رنگ لكّه‌ی انار.

حالا كه يادداشت‌های توی تقويمم را نگاه می‌كنم...-5

2010-11-14T02:40:00.003+03:30

شُكر! كه پاييز ماه‌های سی‌روزه دارد؛ محض آذر.

حالا كه يادداشت‌های توی تقويمم را نگاه می‌كنم...-4

2010-11-14T02:39:00.001+03:30

خوشحالم كه مهرماهی‌ام، ماهی‌ام؛ ماهی آب‌های آزاد.

حالا كه يادداشت‌های توی تقويمم را نگاه می‌كنم...-3

2010-11-14T02:38:00.004+03:30

اين به‌اضافه‌ی كوچك ِ چندم ِ تيرماه را ببين؛ حتّی نتوانسته‌ام بنويسم كه چه شده آن‌روز، آن‌غروب.

حالا كه يادداشت‌های توی تقويمم را نگاه می‌كنم...-2

2010-11-14T02:36:00.003+03:30

بين اين‌همه مردن مردادماه، دلم به شهريور خوش است؛ دلم به شهريور خون شد.

حالا كه يادداشت‌های توی تقويمم را نگاه می‌كنم...-1

2010-11-14T02:36:00.000+03:30

اگر خواب بيايد... كابوس هم اگر باشد؛ قانعم.

هفت

2010-11-08T01:38:00.000+03:30

سلام. ملالی نيست. ماهی حالا روزها را می‌شمارد. می‌ترسد گربه‌ای چنگ بیندازد وسط حوض، می‌ترسد نرسد.

امضا: زا

شش

2010-11-08T01:36:00.002+03:30

سلام. ملالی نيست. بی‌مقدمه؛ به ماهی ياد دادم كه شب‌ها گوسفندها را بشمارد تا خوابش ببرد، گفت: «چرا گوسفند؟ من كه وقت طلوع خوابم می‌برد؛ گرگ‌های زنده و ميش‌های مرده را می‌شمارم.»

امضا: زا

2010-11-08T00:18:00.000+03:30

دیگر قاطی كرده‌ام؛ نمی‌دانم این دل‌آشوبه‌ست یا دل‌پیچه، دلشوره‌ست یا دلواپسی یا دلتنگی. واقعاً ها...

نازک‌آرای تن ساق گلی*

2010-11-07T03:28:00.000+03:30

اين سرنخ را كجای دلم بگذارم؟ تكه‌های دلم را به‌هم بدوزم با اين نخ؟ نخ را ببندم به سنگی، ببندم به پايم كه وقت وزش باد از زمين بلند نشوم؟ قاطی موهايم ببافمش؟ چی را بدوزم به چی؟ اين نخ را ببرم قبرستان بدهم سر كفنم را باهاش پاپيون بزنند؟ ببرم بدهم سرم را كه امروز زخمی شد، بخيه بزنند باهاش؟ اين نخ را قورت بدهم، دفع می‌شود؟ اين نخ را نخواهم، بايد بروم كجا دخيل ببندم؟ با همين نخ می‌شود دخيل بست؟

*عنوان از نيما يوشيج

2010-11-03T00:33:00.003+03:30

سر ِ شكستن دل شرط می‌بنديد؛ ببنديد، حلالتان. جناغ سينه‌ی آدم را نشكنيد؛ به‌نشانه.

پنج

2010-10-27T01:39:00.003+03:30

سلام. ملالی نيست. ماهی بونه‌گير شده. هنوز گاهی ياد تُنگش می‌افتد. به حوض عادت ندارد. نمی‌داند كه يك‌روز با يك‌مشت آب به دريا خواهيم زد. دل به دريا خواهيم زد.

امضا: زا

چهار

2010-10-27T01:38:00.003+03:30

سلام. ملالی نيست. ماهی پريده و رفته گوشه‌ی حوض با لب‌های قهركرده؛ ماهی‌ماهی می‌كند. حباب‌های سرخ از آب بالا می‌آيد، اشك‌های سرخ.

امضا: زا

سه

2010-10-27T01:35:00.001+03:30

سلام. ملالی نيست. ماهی ملنگ شده. هدفون توی گوشش است.
داد می‌زند: بنويس. داد می‌زنم: بگو.
داد می‌زند: دوست دارم سبدسبد. داد می‌زنم: همين سبد آخر تورا از آب می‌گيرد، در بند می‌شوی، می‌ميری.
داد می‌زند: دوسش دارم تا پای جون.

امضا: زا

دو

2010-10-27T01:30:00.002+03:30

سلام. ملالی نيست. ماهی دستبوس است. ماهی زيادی دستبوس است. ماهی آنقدری دستبوس هست كه حسادت برانگيزد.

امضا: زا

يك

2010-10-27T01:29:00.000+03:30

سلام. ملالی نيست. ماهی ملول بود. گفتم برايش نامه‌ای چاق كنم. نه، نه، ماهی دودی نيست. فقط به نامه‌نگاری، نام و نگاه شما معتاد است.

امضا: زا

صفر

2010-10-27T01:28:00.001+03:30

با تشكر از آقای پستچی. آقای پستچی ضميمه‌ی نامه‌هايی كه همراه شماست قدری نخودوكشمش گذاشته‌ام كه سرگرم شويد؛ تا يادتان برود كه راه دور است. راه دور است.

اگر پاسبانی که در تاریکی سوت می‌کشد، پسر ِ من بود*

2010-10-26T20:44:00.001+03:30

آخرين تير تركشم مشقی‌ست.

* عنوان از کیومرث منشی‌زاده + اينجا

دلی كه وقتی نبايد...

2010-10-20T02:03:00.002+03:30

مثل روزی‌كه با تبخال يا آفت دهان شروع شود. نمی‌شود گفت بيماری. درد نيست. جدّی نيست. ولی روز آدم و ريخت آدم و خنده و خوراك و روبوسی‌ها را حتی به‌هم می‌ريزد؛ دلی كه وقتی نبايد، شور می‌زند.

از ليست خريد - 3

2010-10-18T01:23:00.000+03:30

از اين سُرمه‌مدادی‌های توی مترو. كسی امتحان كرده؟ فروشنده می‌گويد كه نمی‌ريزد. يعنی منظورش اين است كه مثل سرمه نمی‌ريزد يا منظورش اين است كه وقت گريه نمی‌ريزد؟ كسی چه‌می‌داند؛ شايد آدم از شوق گريه‌اش گرفت آن‌روز.

از ليست خريد - 2

2010-10-18T01:11:00.006+03:30

كفش. از بهار تا الآن را با يك‌جفت دمپايی گذرانده‌ام. ولی خب تا آن‌روز هوا سرد می‌شود. سه‌جای اين‌شهر سه‌جفت كفش پسنديده‌ام؛ فقط مانده صاحب سايز سی‌وُ‌هفت يك‌جفت از آنها شوم.

از ليست خريد - 1

2010-10-18T00:20:00.001+03:30

«روی/ زينك» برای مو و پوست و ناخن خوب است و آدم را شاد می‌كند. نوشته‌های روی جعبه را تجربه كرده‌ام. جواب می‌دهد. به قول فهيمه، آدم يك‌روزهايی الكی خوشرنگ می‌شود؛ روی، روزهای الكی خوشرنگی خوشحالی را زياد می‌كند. هرجعبه شصت‌قرص دارد: روزی يكی... تا آن‌روز خوشرنگم می‌كند؟ زن روی جعبه با مو و پوست و ناخن‌هايی خوب به من لبخند می‌زند.

خانه - شب - داخلی

2010-10-17T02:31:00.002+03:30

منتظرم كه بگويد: «[شمال] جاده - روز - خارجی». نيست. نمی‌گويد. و دل همچنان بی‌آنكه در پيچ جاده‌ای گرفتار شده باشد، پيچ می‌خورد و شور می‌زند.

نسل جادویی/ رسوایی

2010-10-11T15:59:00.003+03:30

مشت باز شده؛ پر از ياس ِ عرق‌كرده...

نسل سوخته/ نوجوانی

2010-10-10T16:06:00.000+03:30

اين دونقطه‌ستاره‌های امروزی جان ندارند. ما آخر نامه‌های كاغذیمان را با لب ماتيكی ماچ می‌كرديم.

2010-10-09T14:12:00.003+03:30

قرار است ماجرایی را ندانی ولی بدانی. بايد خودت را خر قضيه نشان دهی كه بدبختانه سخت است. مثل زير تيغ جراحی؛ يكی چاقو را با مهارت روی تن آدمی می‌كشد به اين گمان كه حسّ‌وهوش ندارد. نمی‌داند آنكه زير دست اوست، دارد لايه‌لايه ازهم‌جداشدن پوستش را حس می‌كند.

ماده‌ی هزاروُسيصدوُهشتادوُچند قانون مدنی مدينه‌ها‌‌ی بافاصله‌

2010-10-03T03:30:00.004+03:30

نه، مشمول مرور زمان نمی‌شود، به‌حق باقی‌ست. اصلاً مگر دوست‌داشتن به قاعده و قانون است؟ دعوی هزارساله هم شنيده می‌شود.

2010-10-02T01:32:00.009+03:30

چايی‌های جوشيده‌ی شب تا چای تازه‌دم صبح ادامه داشت. شب صبح شد و چون خوابی نبود، فردا نشد. روز بعد آمده بود و روز قبل نرفته بود.

كلاغ‌ها بيدار شده بودند، گنجشك‌ها و اتوبوس‌های شركت‌واحد و آن پرنده هم. من؛ سيراب از چای و تشنه‌ی خواب... تــــــا شب شد و كلاغ‌ها و گنجشك‌ها و آن پرنده‌ كه طلوع و غروب روی سيم‌های برق می‌رقصد و می‌خواند، خوابيدند. من هنوز نه و اتوبوس‌های شركت‌واحد آخرشب داشتند ناله می‌كردند.

2010-09-29T01:39:00.000+03:30

ساعت دو است؟ يك است؟ ساعت كامپيوتر تنظيم نيست. ساعت بيولوژيك بدنم هم؛ اصراری دارد كه بامداد چهارشنبه را غروب پنج‌شنبه جلوه دهد.

سياه

2010-09-27T02:01:00.001+03:30

پرپر نارنگی. دست‌های چرك مدرسه. گرانی نارنگی نوبر...

زرد

2010-09-27T01:53:00.003+03:30

سيب چهارفصل و دانه‌های به‌نخ‌كشيده‌شده؛ من از دستبند بيزام و از بند.

سرخ

2010-09-27T01:53:00.000+03:30

تاك تابستان؛ انگور و غوره و مويز از سرشاخه. شراب از سرشاخه.

بنفش

2010-09-27T01:38:00.000+03:30

شوق شاتوت به سفيدی پيراهن تو؛ فصل انار است دختر كم‌صبر.

رفتن وَ گذاشتن

2010-09-25T18:39:00.002+03:30

اين خيابان به راه‌آهن می‌رسد.
اگر به سفر می‌روی به راهی از آهن می‌رسی و اگر برای فراموشی می‌روی به راهی از آه.

2010-09-22T02:12:00.005+03:30

چهار-پنج صبح؛ از حياط‌پشتی صدای حرف‌زدن می‌آمد. دراز كشيده بودم و هنوز خوابم نبرده بود. مثل قطار بود و آدم‌هايی كه از پشت در كوپه رد می‌شوند و می‌روند برای نماز. آن‌موقع صبح، اين‌همه حرف!

به‌كوری چشم كفتار

2010-09-20T04:39:00.002+04:30

مثل آهويی كه تازه زاده شده؛ برخاستم، به‌سختی. ايستادم، سست. افتادم، دردناك. برمی‌خيزم باز و دشت روبه‌روی من است.

در فرش

2010-09-14T02:12:00.000+04:30

طبق نقشه؛ بز بباف، شاد و رام. گور و اسب و شير. به دست زن شراب.
حقّ توست؛ به مرد فرش كه دور می‌شود، درد زن را بگو.

به فرش

2010-09-14T02:11:00.010+04:30

اين دُرُست كه تو به‌خاطر نبودن و نديدن گل و گياه؛ گل و گياه بافتی. اشك من، بارش آسمان شده به باغ فرش؛ اين دُرُست؟

از فرش

2010-09-14T02:10:00.002+04:30

خون كه رنگ نيست. دار قالی كه دار نيست. مردنت كه نقش نيست.

ذبح تدريجی

2010-09-12T03:13:00.001+04:30

گوشتی به تن لاغرها نيست كه وقت غصّه يك‌باره آب شود. ظاهر حفظ می‌شود و كسی نمی‌پرسد. ديگران نمی‌دانند كه ما روحمان تكّه‌تكّه می‌شود برای رفع غصّه‌هامان؛ كم‌كم، به‌كندی.

2010-09-07T23:24:00.004+04:30

حتی كسی نبود پشت سر آدم آب بريزد. از شيشه‌ی عقب ماشين، هيچ‌كس ريز و محو نشد. دستی تكان نخورد، دلی حتی، اشكی هم.

2010-09-06T00:54:00.011+04:30

حال؛ بُهت بود. و شد؛ شب‌گريه و روزگريه، مستراح‌گريه و حمام‌گريه، خوراك‌گريه، خانه‌گريه و خيابان‌گريه.

2010-09-05T05:14:00.003+04:30

يك‌موقعی غصّه‌خوردن تمام می‌شود و خودخوری شروع می‌شود. آن‌وقت ديگر نه اشك هست و نه نگاه. بدتر از بدی هم هست.

2010-09-05T02:17:00.007+04:30

از سردرد تهوّع دارم. از دوری تهوّع دارم. از تصوّر پيكر تو در آغوش ديگری تهوّع دارم. از حضور ديگری در آغوش تو تهوّع دارم.
به هيچی ِ توی كيسه‌ی پلاستيك نگاه می‌كنم.

2010-09-04T06:05:00.004+04:30

مثل اينكه بخواهی ميگرن را برای كسی‌كه سردردهای استامينوفنی دارد توضيح بدهی؛ نمی‌توانی، نمی‌فهمد.

2010-09-03T00:37:00.006+04:30

به ديوار مستراح تكيه داده‌ام؛ جايی برای گريستن نبود. سُر می‌خورم از كاشی‌ها. كنار سنگ‌توالت می‌نشينم. اشكم فاضل‌آب می‌شود.